GÜLFER AKKAYA'nın izlenimleri

Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı'nın bu yıl ikincisini düzenlediği Mor Çatı Dayanışma Konseri, 5 Haziran akşamı Notre Dame de Sion Lisesi'ndeydi. Konsere bu yıl ikinci kez katılan Jerôme Rigaudias, nefis bir piyano dinletisiyle bizleri büyüledi. Aslında bizi büyüleyen bir başına piyanonun tuşlarında kuş gibi pır pır olan parmakları değildi. Mor Çatı ile dayanışmak için bu dayanışma konserlerini bizzat kendisinin önermesi ve iki yıldır bizlerle dayanışmasıydı.

Sezen Aksu'dan dört şarkı

Konsere konuk sanatçı olarak Sezen Aksu iki şarkısıyla katıldı. Ve elbette, biz hayranlarının umduğu gibi iki şarkıyla yetinmedi. Dört şarkı söyledi. "Bu da benden" diyerek "Sigaramın Dumanı" ve "Arkadaş" adlı şarkıları söyledi, söyledik.

Orada Sezen Aksu'yu dinlerken aklımdan birçok şey geçiyordu. Mor Çatı kurulalı 18 yıl olmuştu. Türkiye feminist hareketi ise çeyrek asırdır mücadele sahnesindeydi. O salonda oturan onlarca kadın Mor Çatı dia gösterisini izlerken bir yandan kendi kişisel tarihlerini izliyorlardı. Onca emek, onca çaba sonunda kadına yönelik erkek şiddeti açık edilmiş, buna karşı mücadele yürütülmeye başlamıştı. Tam 18 yıldır bu böyle.

Çok yol almışız

Çeyrek asır süren feminist mücadelemiz boyunca horlanmış, aşağılanmış, yok sayılmış olan biz feministler artık çok yol almıştık. Bunu gördüm o salonda.

Sezen Aksu'nun bu konsere gelmiş olması bana bunları düşündürdü. Çünkü daha yakın zamana dek maalesef kadın sanatçılarımız feministlerin eylemlerine çağrıldıklarında asla gelmiyorlardı. Burada Lale Mansur, Zuhal Olcay ve başka birkaç sanatçı kadını ayrı tutuğumu bildirmek isterim. Ama genelde karşılaştığımız tavır buydu.

Oysa biz feministler kendi hayatlarımızdan başlayan değişimler için, kendimiz gibi başka kadınların hayatlarının daha güzelleşmesi, daha yaşanır kılınması için uğraşırken yanımızda çok daha erken zamanlarda kadın sanatçılarımızı görmeyi isterdik.

Belli ki bugüne dek bizimle temasa geçmek konusunda temkinli davranan kadın sanatçılarımızın artık yakınlarına kadar sokulabilmişiz. Ama bunun için çeyrek asır geçmesi gerekmiş. Bir yanıyla da bu gecikmişlik çok acı. Umarım sesimizi daha fazla sanatçı duyar da, sesimize ses katmak için aradaki mesafeleri kaldırmaya niyetlenir.

"Gitme, El Olursun İncitir Beni"

O akşam, o konserde Sezen Aksu bizlere bu dayanışmanın süreceğine dair söz verdi. Ve kendi adıma söyleyeyim, sanatçı olarak hayran olduğum bu kadına, aramızda bu dayanışma ağını kurduğu için bu kez başka hislerle sevgim arttı. Şimdi katılacağım her eylemde, yapacağım her işte yanımızda Sezen Aksu'nun da varlığını bilerek, çoğaldığımızı, birbirimizin sesine karşılık verdiğimizi bilerek duracağım.

Biz, Sezen'in sesine onun bizim sesimize sahip çıkmasından evvel sahip çıktık. Şimdi artık yan yanayız,yollarımız nihayet buluştu.

Orada o gece işte bunları düşündüm. Sezen, "Gitme gitme, gittiğin yollardan dönülmez geri / Gitme gitme el olursun sevdiğim, incitir beni" derken ben de içimde Sezen'e "Geldin, gitme, incitir bizi" diye seslendim.

Duydu mu? Duydu, duydu. (GA/TK)